من هیچوقت خیلی به ماهواره و برنامه هاش علاقه ای نداشتم (به غیر از CNN البته!) ولی چند روز پیش یه سری کانال پیدا کردم که به نظرم جالب اومد. شاید این کانال ها سالها وجود داشتن و من هیچوقت متوجهشون نشده بودم!

چند روز پیش کنجکاو شدم که چطوری می شه رسیور رو upgrade کرد. رفتم توی گوگل و مدل رسیور (StarSat مدل SR-X50CU USB) رو بعلاوۀ کلمۀ upgrade وارد کردم. از همون صفحۀ اول نتایج، وارد این سایت شدم. فایل ارتقاء رو داونلود کردم و ریختم روی USB Flash و بعدش Flash Disk رو زدم به پورت USB روی رسیور.

بلافاصله یه پیغام اومد که "فایل ارتقاء روی دیسک شناخته شد، آیا می خواهید ارتقاء دهید؟". من OK رو زدم و بعد از چند ثانیه رسیور یکبار restart شد. بعدش دیدم خیلی از کانال های کددار باز شدن.

بعد از چند دقیقه بالا پایین کردن فهرست کانال ها، کانال های CineCinema توجهم رو جلب کرد.

CineCinema مجموعۀ هفت تا کاناله به نام های Primere، Frisson، Emotion، Famiz، Star، Classic و Culte که هر کدوم برنامه های خاصی رو پخش می کنن. مثلا Famiz فیلم های خانوادگی و Frisson اغلب فیلم های علمی/تخیلی و ترسناک نشون می ده.

خوبی این کانال ها اینه که فیلم ها رو بدون سانسور، بدون آگهی، بدون آرم و با زبان اصلی پخش می کنن! مهم تر از همه اینکه برنامۀ کامل این کانال ها رو می شه از روی وب سایت CineCinema (به شکل فایل pdf) داونلود کرد یا برنامه های تا یک ماه آینده رو چک کرد.

همه جور فیلمی می شه روی این کانال ها پیدا کرد، از فیلم های کلاسیک گرفته تا فیلم های سال ۲۰۰۷. روزهای دوشنبه هم کانال Frisson به سینمای آسیا اختصاص داده شده و فیلم های کره ای، ژاپنی و چینی پخش می کنه. فیلم های خوبی که کمتر جایی پیدا می شه.

این بار مهران مدیری سوژۀ نسبتاً جدیدی رو برای ساخت مجموعۀ تلویزیونی انتخاب کرد و از قالب همیشگی خارج شد. شاید بشه گفت "مرد هزار چهره" (با عنوان اولیۀ "اگر شما جای من بودین") پرمخاطب ترین برنامۀ تلویزیونی نوروز ۸۷ بود.

مهران مدیری قبلاً ثابت کرده در ساخت مجموعه های طولانی ۹۰ قسمتی تبحر خاصی داره که دلیل عمده اش برمی گرده به تحلیل مداوم نظرات مخاطبان و اصلاح و تغییر برنامۀ در حال پخش؛ اما انجام اینکاردر مورد سریال های کوتاه ۱۳ قسمتی امکانپذیر نیست و این موضوع کار مهران مدیری رو سخت تر می کنه.

موضوع "مرد هزار چهره" چندان جدید نیست: قرار گرفتن اجباری یک فرد در قالب یک شخص دیگه (که با شخصیت خودش فاصلۀ زیادی داره). این موضوع قبلاً در فیلم های زیادی به تصویر کشیده شده بود که می شه به لیلی با من است، مارمولک و سریال زیرزمین اشاره کرد. نویسنده های این سریال برای پر کردن ۱۳ قسمت، چهار موقعیت مختلف رو برای شخصیت داستانشون در نظر گرفتن که نسبتاً موفق عمل کردن.

تنوع بازیگران این سریال در نوع خودش بی نظیره. بعد از بازی دوست داشتنی مهران مدیری (انگار هیچوقت ازش خسته نمی شیم!)، علیرضا خمسه عالی بود و پژمان بازغی هم قابل قبول.

خیلی ها معتقدن چند قسمت اول این سریال "خنده دارتر" بود و هرچی به پایان نزدیکتر شد از میزان طنز سریال هم کاسته شد. دلیل این موضوع کاملاً مشخصه: زمانی که گروه مشغول فیلمبرداری قسمت های اولیه این سریال بود، وقت و انرژی کافی برای پیاده کردن انواع ایده های جدیدی که بطور بداهه به ذهنشون می رسید وجود داشت. مثلاً جایی که شناسنامه از دست مهران مدیری زمین می افته و ناچار می شه برای پنهان کردنش با اون وضع مسخره راه بره، یکی از این موارده. اما هرچی کار پیش می ره، وقت کمتر می شه و به جایی می رسه که اگر گروه بتونه در هر روز طبق برنامه پیش بره هنر کرده. همین مشکل باعث شد در قسمت های آخر به ناچار از تصاویر تکراری قبلی استفاده بشه و چیزی از ایده های جالب به چشم نخوره.

شاید اگر زمان بیشتری صرف ساخت این سریال می شد نتیجه خیلی بهتر از این بود، اما با وجود همۀ این ها باز هم "مرد هزار چهره" بهترین برنامۀ نوروز امسال بود. ما از آقای مدیری "خیلی ممنونیم"!

بعد از دو سال انتظار، قسمت اول سریال حلقه سبز (حاتمی کیا) امشب ساعت یه ربع به نه از شبکه سه پخش شد... راستش زیاد خوشم نیومد.

بازی حمید فرخ نژاد خیلی غیرطبیعیه و توی ذوق می زنه. بعد هم ملت از همون چند دقیقه اول فهمیدن که این یارو روحه و فقط دختره می بیندش، دیگه چه نیازی هست به این همه تعلیق؟ به لطف ویدئو و DVD و ماهواره مردم انقدر فیلم دیدن که بگی ف می رن تا Fargo و Final Destination 3!

تعلیق خیلی ضعیف بود، نورپردازی، تصویربرداری و حتی میزانسن مشکل داشت، موسیقی هم چندان چنگی به دل نمی زد.

چیکار کنم خب؟ انتظار من از حاتمی کیا خیلی بیشتر از اینه که مثل سریال های مدل "راه بنداز، جا بنداز" با خودم بگم حالا قسمت های بعدی بهتر می شه. من توقع دارم سریال حاتمی کیا از همون قسمت اول ضربه اش رو وارد کنه... که نکرد.

حالا من که به هر حال تا آخر می بینمش، اما واقعا امیدوارم قسمت های بعدی بهتر از این باشه. انتظار ما از سازنده روبان قرمز خیلی بیشتر از ایناس.

مدتیه که سری دوم برنامه "عبور شیشه ای" به نام "شب شیشه ای" شروع شده. باز هم رشیدپور مجری برنامه اس و اغلب مهمونا هم از اهالی سینما.

اصولاً باید اینجور برنامه ها که یه بابایی رو میارن و به قول خودشون می خوان سوالات "چالشی" مطرح کنن با دقت خیلی زیادی ضبط بشه. مجری برنامه باید علاوه بر معلومات بالا، مؤدب هم باشه و بتونه بحث رو به درستی هدایت کنه.

رشیدپور در اغلب برنامه هاش خوب کار می کنه ولی در بعضی موارد هم سوالاتی می پرسه یا جملاتی بکار می بره که بیشتر حالت تمسخر (یا توهین) داره و می خواد به زور "تقابل" یا "چالش" ایجاد کنه.

مثلاً می پرسه "آیا شما هم می پذیرید که در فلان فیلم خوب بازی نکرده اید؟"، این جمله خیلی ساده اس، اما این مفهوم رو می رسونه که "همه اینجوری فکر می کنن، بگو خودتم قبول داری یا نه؟". حالا اگه طرف جواب بده نظر مردم برای من مهمه، رشیدپور می گه "پس اعتراف می کنید که خوب بازی نکرده اید!".

حتی اگه طرف بگه "قصد دارم کارهای بعدیمو با دقت بیشتری انتخاب کنم"، جواب می ده "پس قبول دارید که تابحال کارهاتون رو با دقت انتخاب نکردین"!!!

نحوۀ برخوردش با بعضی ها هم اصلاً مناسب نیست و باعث ناراحتی می شه؛ مثل کاری که با رضا عطاران، بهروز صفاریان یا باران کوثری کرد.

برنامه دیگه ای که از همین جنس و در وادی دیگه ای پخش می شه، برنامه 90 از عادل فردوسی پوره که به نظر من بسیار موفق عمل می کنه. فردوسی پور هم اطلاعات زیادی داره، هم رو راست صحبت می کنه و در عین حال مؤدبه و تابحال نشده از عمد طرف مقابل رو ناراحت کنه. هر جا لازم باشه موضوع رو عوض می کنه و اصلاً دست به ایجاد تقابل یا چالش "کاذب" نمی زنه.

به نظر من توی اینجور برنامه ها احمد نجفی بهترین اجرا رو داره (صندلی داغ) و از اون طرف فرزاد حسنی هم بدترین (کوله پشتی). لحن صحبت کردن منوچهر نوذری و پرویز کاردان رو هم دوست نداشتم.

بیست و یکمین جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان از دوشنبه شروع شده و جمعه هم تموم می شه. در این جشنواره فیلم های کوتاه و بلند زیادی به نمایش در میاد که مهمترینشون فیلم گوشواره اس ساخته وحید موسائیان.

فیلمنامه بر اساس داستانی از هوشنگ مرادی کرمانی نوشته شده و اکبر عبدی، رویا تیموریان، مسعود رایگان، پریسا پورقاسمی و البته ترانه مهدی بهشت توش بازی می کنن.

من فیلم رو در جشنواره فجر دیدم و در مجموع از فیلم خوشم اومد؛ یه فیلم ساده که نه قصد رسوندن پیام خاصی رو داره و نه می خواد حرفای گنده گنده بزنه. یه فیلم کودکانه صرفاً برای سرگرم کردن بچه ها. کاری که قاعدتاً بقیه فیلم ها هم باید بکنن و معمولاً نمی کنن!

مدت زیادی این جشنواره در اصفهان برگزار می شد و اصلاً تندیس بزرگ جشنواره رو کنار سی و سه پل ساخته بودن، اما چند ساله که برنامه تغییر کرده و هر سال در یک شهر برگزار می شه و امسال در همدان.

نشست خبری فیلم گوشواره با حضور موسائیان و مرادی کرمانی و پریسا پورقاسمی و ترانه مهدی بهشت امروز برگزار شده که متن کاملش اینجا هست.

جمعه اختتامیه اس. ما امیدواریم جایزه بهترین بازیگر کودک رو ترانه ببره که اگه بگیره حقشه.

 در ضمن عکس از فیلم هم نداشتیم همینجوری یه عکس از ترانه گذاشتیم اینجا!

 آخرین خبر اینکه پریسا پورقاسمی کاندید دریافت جایزه بهترین بازیگر کودک برای این فیلم شده. فهرست کامل نامزدها هم اینجاس.